Familieverhalen - BremerMisjpoge

Ga naar de inhoud

de Stofzuigerdokter van Scheveningen

BremerMisjpoge
Published by in persoonlijkeverhalen · 31 mei 2014
Tags: Nederlands

"Met de Stofzuigerdokter van Scheveningen spreekt U". Het kleine meisje is altijd trots als ze de telefoon op mag nemen. Soms doet ze dat, als er niemand in de buurt is. Mama is achter in de keuken en pappa is even weg naar een klant.
Zij speelt in de winkel, zit aan het bureau van pappa, wat achter in de winkel staat. Overal wil ze aan zitten. Aan de briefopener, die op een echte dolk lijkt. Van de paperclips lange kettingen maken. Het deksel van het inktdoosje open doen en de stempel er voorzichtig in duwen, blauwe luchtbelletjes komen naar boven. Dan, zonder dat haar vingers vies worden, het natte stempel optillen en op het groene vloeiblad zetten. Heen en weer duwen als een wip en daar staat het: ‘de stofzuigerdokter van Scheveningen’. Haar vader.



Hij maakt stofzuigers beter. Dat vroeg ook iemand eens aan haar door de telefoon, of de dokter kon komen omdat de stofzuiger ziek was.
Zij weet dat hij niet zelf de stofzuigers beter maakt. Hij stuurt ze naar een werkplaats, waar ome Cor werkt die altijd een sigaar in zijn mond heeft.
Ome Cor kan stofzuigers uit elkaar halen en zien wat er verkeerd is. Hij rommelt wat met draden en houdt er een heet stangetje bij. Daarna steekt hij de stekker in het stopcontact om te kijken of ie het weer doet. Dan zie je de motor draaien en het stof stuift alle kanten op. Ome Cor kan veel maken.

Haar vader kan vooral stofzuigers verkopen. En wasmachines. En koelkasten. En strijkijzers. Maar hij heeft vooral stofzuigers. Er staan er heel veel in de winkel.
De sleemodellen op planken langs de toog. Rode of groene buiken met zilverkleurige achterkanten, waar de slang in gestoken wordt. Electrolux heten ze, wat in geschreven zilveren letters op hun ronde lijven staat.

Die slangen konden kapot gaan. Dan komt iemand de winkel binnen met een grijze rol waar een gat in zit. Door dat gat zuigt de stofzuiger niet meer goed. Haar vader kan wel de slangen maken. Aan de zijkant van de winkel is een diepe kast waar alle spullen in zitten die hij daarvoor nodig heeft. Het ruikt er naar rubber en lijm en staat vol met kastjes. In ieder laatje zit een schat waar zij de echte namen van weet: riempjes, zekeringen, koolborsteltjes.
Hij snijdt de slang af vlak voorbij het gat en geeft een tweede snee bij het mondstuk. Zo haalt hij het stuk met het gat ertussenuit. Dan opent hij een grote pot bisonkit, door met een schroevendraaier het deksel eraf te wippen.
Hij steekt een speciaal plat mes in de bisonkit en gaat daarmee eerst in het stuk van de slang waar hij geknipt heeft en dan over het uiteinde van het mondstuk. Dan duwt hij het mondstuk stevig in de slang, houdt het nog even vast terwijl hij het licht uitdoet in de kast en langzaam terug naar de klant loopt. "Zo moet het wel weer lukken" zegt hij dan en rekent af.

In de kast staan ook de kratten met flesjes. Eens per maand komt de wagen van de coca cola voor de deur en draagt een meneer in een groene overall 2 kratjes naar binnen. Een kratje cola en een kratje 7 – Up. Kleine glazen flesjes in houten kratjes. Er zitten 24 flesjes in een kratje. De flesjes zijn voor de klanten die iets groots kopen en voor de vertegenwoordigers. Soms zitten bij de flesjes beweegbare plaatjes, die griezelig voelen om vast te houden. Het mooiste plaatje vindt ze die met een cowboy en een paard erop. Als ze het heen + weer beweegt rent het paard zo de prairie in.

De stofzuigerdokter draagt geen witte jas, maar een pak. Een ruim pak, want de dokter is wat gezet. Een kleine ronde man met hele vrolijke ogen. Een vriendelijk gezicht, wat altijd op lachen staat. Hij kletst met iedereen in de winkel of loopt even naar buiten voor een praatje. Iedereen praat ook graag met hem, de mannen vragen vaak om zijn raad en de vrouwen lachen altijd op een speciale manier naar hem. Vaak noemen ze hem ‘goudsmit toch’ en krijgen rode wangen.

Op de onderste plank in de toog staan 4 glazen potjes. Daarin zit stof. Geen gewoon stof van niet schoonmaken. Speciaal stof wat de dokter nodig heeft om te verkopen. Als iemand wat langer staat na te denken, dan haalt hij het deksel van een potje af en strooit wat van de inhoud op de grond. Hij heeft kiezels, gruis, zand en pluizig stof. Hij steekt de stekker van het model waar steeds naar gekeken wordt in het stopcontact en zuigt met één streek een schoon pad door het gruis. Een demonstratie heet dat.
De klanten kijken naar de schone streek en dan naar elkaar: "een wonder, hoe is het mogelijk?" Weer heeft de stofzuigerdokter iemand bekeerd en de koop is snel gesloten.

Als je de winkel binnenloopt, is er een looppad en daarnaast staan ook stofzuigers. Dat zijn de staande exemplaren. Met een stang waar een stoffen zak aan hangt. Overdwars op die grijze zak in witte letters: HOOVER. Haar vader verkoopt graag Hoovers, hij is er trots op. Hij mag als enige in Den Haag ze verkopen en hij doet dat ook heel erg goed. Vorig jaar mocht hij daarom naar de fabriek in Engeland, met het vliegtuig.
Toen hij terugkwam had hij een serviesje voor haar meegebracht, een prachtige doos vol kopjes, schoteltjes, een theepot, suikerpotje, roomkannetje en lepeltjes. Ze kon er echt thee uit drinken. Pappa had verteld dat ze in Engeland altijd thee dronken, ook de grote mensen.

Ding dong.
Er komt een klant binnen.
Waar is mama nou, ze komt niet naar voren.
Ze neemt een diepe zucht en doet dan wat ze haar moeder en vader al heel vaak heeft zien doen. Ze loopt naar voren tot op het middenpad en blijft half voor de toonbank staan.
Ze kijkt de mevrouw aan en zegt heel beleefd: "dag mevrouw, kan ik u helpen?"
De klant kijkt eerst over haar heen waar de stem vandaan komt.
"Kan ik u helpen, mevrouw?"
"O, daar ben je. Is je vader er niet?"
De mevrouw kijkt naar het gangetje achter in de winkel, hopend dat daar de dokter zelf uit zal komen lopen.
"Nee mevrouw, hij is even naar klanten toe. Kan ik u helpen?"
Ze kijkt de vrouw aan. Deze haalt nu een oude papieren zak uit haar boodschappentas te voorschijn.
"Nou ja, als het dan moet. Heb je van deze zakken, het is voor zo’n rode platte weet je wel."

Alle stofzuigers hebben papieren zakken. Die verkoopt pappa ook. Ze hangen in de winkel aan een wit ijzeren rek, soort bij soort. De naam van de stofzuiger op het pak: Electrolux, Erres, Excelsior, Holland Electra, Siemens.
Stofzuigerzakken mag zij ook verkopen en dat kan ze heel goed.

"Weet u ook welke naam hij heeft?".
"Nou gewoon, zo’n ronde op van die glijpootjes, rood is ie en hij doet het goed. Tenminste hij deed het goed. Maar nu opeens zoog ie niet meer en toen haalde ik de kap eraf en zag ik dat de zak hartstikke vol was. Ik probeerde ‘m t legen en toen scheurde ie en nu wil ik een nieuwe zak."
Het meisje weet dat elke stofzuiger een eigen soort zak heeft. Ze moet dus de naam weten. Dan kan ze ze pakken en op het pak kijken wat het kost.
Maar deze mevrouw weet de naam niet. Hoe moet dat nou.
"Me buurvrouw heeft precies dezelfde, kom hoe heet ie nou ook alweer. Even kijken of ik ‘m hier ergens ziet staan."
Ze loopt naar de planken en begint de verschillende stofzuigers om te draaien.
Dat hoort niet. Pappa doet dat altijd zelf en pas als ze op de grond staan mag een klant eraan zitten.
"Mevrouw, mevrouw, u mag niet aan de stofzuigers zitten."
"Ik zit nergens aan meisje, ik moet alleen kijken hoe ie heet. Hoe was het ook alweer, iets met een e".
"Is het een Erres, mevrouw. Of een Electrolux?"
Zij kent de namen uit haar hoofd. De Electrolux heeft zilveren letters op zijn ronde lijf geschreven. Bij de Erres staat de naam op een ovalen plaatje wat geschroefd zit op zijn buik.
De mevrouw tilt nu een stofzuiger van de plank af om hem helemaal te kunnen draaien. "Mevrouw, dat mag echt niet hoor." Zenuwachtig kijkt ze om zich heen, waar blijft mama nou, dit gaat helemaal niet goed.

Ding dong.
Daar komt haar vader binnen. Hij vult gelijk de winkel met zijn stem, zijn gebaren. "Zeg vrouw Sip, je wilt toch geen nieuwe he? Hij is toch niet kapot, ik heb je de allerbeste verkocht. Of wilde je gewoon even lekker binnenlopen? Even kijken hoe het met de stofzuigerdokter is?"
"Gelukkig Bremer, daar ben je eindelijk. Sta ik me hier toch een hoop moeite te doen. Kijk, hij deed het niet meer goed en toen maakte ik ‘m open, precies zoals jij voorgedaan had en toen zag ik dat die zak helemaal vol was, haal ik ‘m eruit, scheurt ie. Gaat dat altijd zo?"
"Hoe heb je ‘m eruit gehaald en wat heb je er daarna mee gedaan?"
"Nou zo". Ze bukt zich en opent de kap van het model wat inmiddels op de grond staat, haalt de zak eruit en maakt er schudbewegingen mee.
"O, ik zie het al, je hebt hem geprobeerd leeg te schudden. Ik heb je verteld, vrouw Sip, dat dat niet kan met die papieren zakken. Maar jij dacht natuurlijk weer, die Bremer kan me nog meer vertellen, ik ga het toch doen. Leer mij de Scheveningers kennen, als die wat kunnen uitsparen doen ze het."
De mevrouw kijkt haar vader aan, krijgt een kleur en begint te lachen.
"Die Bremer toch".
"Gewoon een nieuwe zak erin doen, kijk daar zijn deze voor."
Haar vader loopt naar het rek, haalt een pak eraf en geeft dat aan de mevrouw.
"En als het niet lukt kom ik zelf wel even langs, voor een kopje koffie fiks ik het wel even" zegt hij, terwijl hij met lachende ogen naar de mevrouw kijkt.
"Nou Bremer, je komt maar hoor, altijd welkom."

"Wil jij even met mevrouw Sip afrekenen?"
Oja, natuurlijk, heel graag.
Ze slaat de prijs aan op de kassa. Wat een heerlijkheid om de knoppen in te drukken en aan de hendel te draaien, waarna de la met een tingel open springt. Het geld erin doen en wisselgeld teruggeven.
"Alstublieft mevrouw", "dank je wel meis,  wat kan jij je papa goed helpen!".
Niets fijner dan de dochter te zijn van de stofzuigerdokter.

Red. Dit verhaal gaat over Simon Bremer (1912-1965)






Terug naar de inhoud