Familieverhalen - BremerMisjpoge

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Moshe (Maurits) Bremer overleden

Gepubliceerd door Anat Biger (Ashdod10 - plaatselijke krant) in persoonlijkeverhalen · 1/10/2017 16:14:00
Vertaling krantenartikel, 28 september 2017   /   http://ashdod10.co.il/11717
 
“Iron Man van Ashdod” is overleden.



Hij overleefde de Holocaust, immigreert naar Israël, stichtte de Rogozin-fabriek in Ashdod, waar veel generaties mensen uit Ashdod een werkplek vonden en opgeleid werden als metaalwerkers. Hij heeft geholpen om de Dimona-reactor te realiseren en heeft veel ontwikkelingen in de Israëlische defensie-industrie op zijn naam. Op 20 augustus 2017, op 94-jarige leeftijd, is Moshe (Maurits) Bremer overleden en begraven in Ashdod. De gemeente zou er goed aan doen om Moshe Bremer te herdenken voor zijn bijdrage aan Ashdod.

Moshe Bremer, een pionier die in Ashdod een sterke bijgedragen heeft geleverd aan de ontwikkeling van de industrie in Israël en Ashdod, overleed, een week nadat hij zijn 94ste verjaardag vierde. Hij werd begraven in Ashdod, de stad waar hij koos om te leven en waarop hij zijn stempel zette.
Moshe Bremer is geboren te Amsterdam, Nederland op 14 augustus 23, de jongste van acht kinderen. In zijn jeugd, aangemoedigd door zijn moeder, koos hij om metaalbewerking te studeren. Hij trad hiermee in de voetsporen van zijn moedersvader, een smid die onder meer de Grote Portugese Synagoge in Amsterdam met zijn smeetwerken versierde. Moshe Bremer bewonderde zijn opa's acties. Zijn opleiding als metaalbewerker heeft zijn leven tijdens de Tweede Wereldoorlog in het concentratiekamp eigenlijk gered. Voordat hij naar de concentratiekampen werd gestuurd, slaagde hij erin om in het veld te werken en werd hij als een professioneel werker beschouwd. Eind augustus 1942 heeft het Nederlandse leger hem uit zijn huis verwijderd en naar de concentratiekampen gestuurd. Toen hij in de lange wachtrij in het concentratiekamp stond, zochten de Duitsers professionals. Twaalf Joden marcheren naar voren, maar de Duitsers kondigden aan dat iemand die zijn professionaliteit niet bewijst zou worden doodgeschoten. Alleen Moshe Bremer bleef staan.

Door zijn professionaliteit werkte hij in het Kamp Blechhammer, ​​als lasser, elektricien en slotenmaker, waarmee hij zijn eigen leven redde en anderen hielp. Toen er een stroomuitval in het kamp was, vertraagde hij de behandeling, zodat gevangenen in de duisternis naar de aardappelput konden kruipen en ze wat voorraad konden pakken.
In het kamp ontmoette hij een Joodse man, een dokter, die bekend was als een therapeut in de theorie van begeleide verbeelding. Hij leerde van hem psychologie, dat hem hielp om de moeilijkheden en Shoa te overleven. Tegen het einde van de oorlog, toen de nazi's werden verslagen werden de Joden uit het kamp meegenomen op wat de "dodenmars" wordt genoemd. De bewakers marcheerden met de gevangenen door de zware sneeuw rond in cirkels. Samen met hen, zonder schoenen of warme kleding moesten zij door blijven lopen. Wie viel, werd doodgeschoten. Toen de stoet gevangenen werd bevrijd, werd Moshe in het ziekenhuis opgenomen. Moshe verloor zijn voeten maar overleefde de Shoa.

Eind 1945 keerde Moshe Bremer terug naar Nederland en begon zelfrevalidatie. In september 1950 pakte hij zijn leven in één koffer en nam het schip naar Israël, rechtstreeks naar Haifa. Met enkele anderen werd hij naar West-Galilea gestuurd om daar Kibbutz Beit HaEmek te vestigen. Toen hij besefte dat het leven van Kibbutz niet voor hem was, verliet hij die na vier jaar. Na het winnen van de tender om de Rogozin-fabriek in de Ashdod te bouwen arriveerde in 1958 in de stad in wording. Samen met zijn vrouw, Leah en zijn twee kinderen Elisheva en Aryeh, die in Ashdod geboren zijn, woonde hij aan de Rehov Hades in Ashdod. Hij koos voor Ashdod omdat hij dacht: 'Als er niets is, is er niets te doen.' Hij heeft vervolgens veel gedaan voor Ashdod en voor de bevordering van de industrie. Moshe Bremer was onder meer verantwoordelijk voor het opzetten van de Rogozin textielfabriek, waarvoor hij de machines bouwde, de productielijnen opzette en zorgde voor de acceptatie van werknemers. Omdat hij vloeiend vier talen sprak, interviewde hij mensen in hun eigen taal, wat snel voor acceptatie zorgde. Verder bouwde hij ook de watertoren in Ashdod en daarna samen met zijn compagnon David Katz de eerste fabriek in de industriële zone van Ashdod.
In de fabriek produceerde hij producten die bijgedragen hebben aan de veiligheid en industriële ontwikkeling van Israël. De meest belangrijke was zijn bijdrage aan de defensie-industrie, waarvoor hij de Yakir Industrial Award kreeg. Moshe Bremer gaf oplossingen voor diverse problemen. Ook bouwde hij systemen voor de Enterprise Isasbst Kaplan en zorgde voor de efficiency van de industrie, met installaties voor schepen om onder andere olie en andere vervuiling op te vangen in de haven van Eilat, en bouwde een systeem voor het scheiden van magnesium kalium fabriek in Mishor Rotem. Maar de belangrijkste bijdrage was bedoeld voor de veiligheid van Israël. Hij hielp onder andere met de bouw van de kernreactor in Dimona, lanceerde een UAV (onbemande vliegtuigen) en zelfs een deel van Iron Dome (raket afweersysteem).

De voornaamste trots van Moshe Bremer was zijn bijdrage aan de opleiding van de jeugd in Ashdod die het kaderwerk studeerde. Hij leerde de jongeren alles wat hij zelf in de branche had geleerd en gaf ze een gevoel van professionele trots en geloof in zichzelf. Veel van hen, nu 70, vestigen fabrieken of werken als slotmakers in Ashdod. Moshe Bremer hield van hen en was voor hen een spirituele vader, zowel in het beroep als in de manier van leven. Hoewel hij de Holocaust overleefde, bleef hij een geloven in mensen. Hij heeft er altijd ervoor gekozen om gelukkig en tevreden te zijn. Hoewel hij zijn voeten verloor, leerde hij weer lopen en zelfs met zijn kleinkinderen te spelen en te ravotten. Toen hij ongeveer 70 was, ging hij met pensioen, maar bleef tot zijn negentigste advies geven aan mensen in het veld en hielp hij problemen op te lossen in de civiele en veiligheidsgebieden
Aan het eind van zijn leven begon hij korte verhalen over zijn leven te schrijven en zelfs te schilderden. Hoewel hij op het laatst visueel gehandicapt was en nauwelijks zag ontwikkelde hij een tactiek die hem heeft geholpen spectaculaire schilderijen te maken. Veel van zijn schilderijen zijn impressies op Ashdod. In 2003 was er ook een tentoonstelling van zijn schilderijen.

REACTIES OP DIT ARTIKEL:
Zijn naam moet in Ashdod herdacht worden
Na de dood van zijn geliefde vrouw leefde Moshe in Beth Juliana, daar stierf hij op een rijpe leeftijd en liet hij een grote erfenis achter. Hij werd begraven in Ashdod, de stad waar hij van hield. De leiders van de stad zouden het goed doen om Moshe Bremer te herdenken, of de straat waar hij zijn fabriek opzette zou worden genoemd naar hem of een andere herdenking. Het is waard om hem te herdenken in Ashdod
 
Hagai Brouk · Ort Singalovsky College
Moshe Bremer Zell "Een buitengewone expert op het gebied, een van de grootste industriële erfgenamen uit de vroege dagen van Ashdod, heeft in die tijd een belangrijke sleutelfunctie gehad in de ontwikkeling van de stad Hij heeft vele generaties professionals in de industrie opgeleid, die later zichzelf en fabrieken opbouwden, zijn ogen waren stil en aangenaam
 
 
 



Het gezin Pinehas Gans en Mathilda Bremer

Gepubliceerd door Frits Slicht in Familieverhalen · 23/11/2016 19:52:00

Vraag over Dora Roos

Gepubliceerd door Arend Visser in Hulpvragen · 5/6/2016 12:09:00

Verslag familieweekeinde 2014

Gepubliceerd door Albert Bremer in Diverse · 30/11/2015 20:15:00
Tags: Nederlands

4 mei 2015 op Ameland

Gepubliceerd door Selma Dubbeld in persoonlijkeverhalen · 6/5/2015 19:09:00
Tags: Nederlands

Oom Eddy en tante Bep - een persoonlijke herinnering van Eva Valigora-Bremer.

Gepubliceerd door Sarah Bremer in Familieverhalen · 22/11/2014 21:19:00
Tags: Nederlands

Opa Joseph en Oma Eva Bremer

Gepubliceerd door Sarah (am) Bremer in persoonlijkeverhalen · 2/9/2014 21:16:44
Tags: Nederlands

Over Joden, Moslims, vooroordelen en Maison de Bonneterie

Gepubliceerd door Chantal Suissa-Runne in Diverse · 26/7/2014 21:23:10
Tags: Nederlands
Deze column is ook te lezen op: http://www.nieuwwij.nl/

de Stofzuigerdokter van Scheveningen

Gepubliceerd door Sarah Bremer in persoonlijkeverhalen · 31/5/2014 18:05:50
Tags: Nederlands

Speech herdenking Loods 24 Rotterdam dd. 30 juli 2013

Gepubliceerd door Ronald Leopold, algemeen directeur Anne Frank Stichting in Diverse · 31/5/2014 08:22:57
Tags: Nederlands
Volgende
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu